Το σύνδρομο της παρατηρητικότητας

"The Way Down" a black and white photograph by Robert Santafede

  Το βλέμμα του είναι πάντα απλανές, ένα με το χάος και γνωρίζει πως όλα είναι πρόσκαιρα. Λένε πως δεν έχει φίλους και πως δεν εμπιστεύεται τίποτα παρά μόνο την αβεβαιότητα. Έχει όμως ένα χάρισμα που τον γεμίζει οδύνη και ηδονή. 

(In)Sanity

 

   Όταν σε είχα ρωτήσει τι πιστεύεις για τον κόσμο μου απάντησες "Δεν του χρειάζομαι. Με ενώνει μόνο η ελπίδα, όλα τα άλλα με χωρίζουν από αυτόν. Οι υπόλοιποι, μάλλον αγαπάνε τον κόσμο αυτό. Εγώ θέλω να βρω άλλους, για να φτιάξουμε τους δικούς μας".

Ό,τι κι αν επιλέξεις θα είναι σωστό και λάθος

 Μίλησε μου για κάτι που δεν έχει δύο ή περισσότερες όψεις, ασχέτως από το αν εσύ τις βλέπεις. Υπάρχουν και σίγουρα κάποιος, κάπου είναι ικανός να τις δει. 

Εξάλλου ποιος μίλησε ποτέ για αμοιβαιότητα και πίστεψε στα λόγια του; 

Ποιος έθεσε ορθολογικά κριτήρια περί σωστού και λάθους, ανεξαρτήτως της βιώσιμης, ή μη, ηθικής;

Νέα χρονιά, νέα ματιά.

  

     Σε λίγο καλείσαι να δημιουργήσεις νέους χαρακτήρες, νέες ιστορίες και εμπειρίες από την πρώτη λευκή σελίδα του νέου σου βιβλίου: 2017  Είσαι πολύ διαφορετικός από την αρχή του χρόνου. Το βλέπεις;

Δεν έχει ο πελάτης πάντα δίκιο αλλά η ευγένεια.

 Αγαπητέ πελάτη, το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο", είναι απλώς μια υποτυπώδης σχέση της συμπεριφοράς, που οφείλει να έχει ο σερβιτόρος κατά την εξυπηρέτηση των πελατών και όχι το δικαίωμα να συμπεριφέρεσαι με αγένεια -για να μην πω κάτι πολύ χειρότερο.

Ερωτεύτηκα την εικόνα του εαυτού μου στην συνύπαρξη μου μαζί σου.

     Αν κάτι ερωτεύτηκα σε εμάς, αυτό ήταν η εικόνα μου και μη βιαστείς να πεις πως είμαι εγωίστρια, γιατί πίσω από αυτήν, κρύβεσαι εσύ.Ουσιαστικά ερωτεύτηκα εσένα μέσα από εμένα και ήταν ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί.

Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει κάποιον να τον ελευθερώσει.

      Βλέπω πόλεις γεμάτες, με ανθρώπους, φώτα, κτίρια, φωνές, μουσικές, μα ψυχές άδειες, σκοτεινές, φοβισμένες, πονεμένες, δοσμένες. Βλέπω φιγούρες ξένες, αγχωμένες, παγωμένες σε δρόμους, λεωφορεία, μαγαζιά. Βλέπω ανθρώπους να μην κάνουν όνειρα, να μην έχουν επιθυμίες και να μην επιλέγουν το δρόμο τους. Περιμένουν, απλώς περιμένουν. Αυτό έμαθαν κι αυτό κάνουν. Να περιμένουν.