Νιώθεις να κινείσαι και τόσα συναισθήματα αναβιώνουν μέσα σου. Αισθάνεσαι την ελευθερία αυτή όταν οι ρόδες αφήνουν την άσφαλτο.. Αιωρείσαι μέσα σε αυτή τη γυάλα συναισθημάτων και είναι το μόνο που σε κρατά από το να ελευθερωθείς ολοκληρωτικά.
Τα μάτια μου είναι βουρκωμένα και η ψυχή μου κλαίει... Από περηφάνεια που τα χώματά μας έχουν βγάλει τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι μπορούν να μετατρέψουν την φωνή και τα λόγια σε ελπίδα... Αυτή είναι η Ελλάδα που αγαπώ και ελπίζω σε αυτήν... Στα 18 μου, σκέφτομαι να φύγω για να ζήσω... Ο Ξυλούρης όμως, όπως και άλλοι πολλοί μου το ψιθυρίζουν : "...μείνε και πάλεψε..."