Προσωρινά 24

 

Δεκαετία των 20... Υποτίθεται πως είναι τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής σου, τα πιο ζωτικά, ανέμελα και χρωματιστά. Τα πιο όμορφα, που παίρνεις κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον...

Και μερικές φορές, κάνεις και τα πιο κρίσιμα λάθη. 

Αυτά που σε μετατρέπουν σε έναν πιο ώριμο κι εντελώς διαφορετικό, από όλους τους άλλους, ανθρώπους, αλλά κι από τον προηγούμενο σου εαυτό.

Αλλά όλα αυτά, είναι όσα πρέπει να "φοράς" και να κουβαλάς συνεχίζοντας.

Τα πιο ωραία είναι παρακάτω!

Το 2018 φεύγει και το 2019 καταφθάνει. 

Τα φωτάκια που δεν αγόρασες ποτέ.

Γράφει το μέλος: Estrela

Από φοιτήτρια τα ήθελες και ονειρευόσουν τη γωνιά και τον τρόπο που θα τα τοποθετούσες σπίτι σου. Θα ταίριαζαν στην άλλοτε ρομαντική σου διάθεση και θα συνόδευαν τα τότε ατέλειωτα όνειρα σου. 

Το σύνδρομο της παρατηρητικότητας

"The Way Down" a black and white photograph by Robert Santafede

  Το βλέμμα του είναι πάντα απλανές, ένα με το χάος και γνωρίζει πως όλα είναι πρόσκαιρα. Λένε πως δεν έχει φίλους και πως δεν εμπιστεύεται τίποτα παρά μόνο την αβεβαιότητα. Έχει όμως ένα χάρισμα που τον γεμίζει οδύνη και ηδονή. 

(In)Sanity

 

   Όταν σε είχα ρωτήσει τι πιστεύεις για τον κόσμο μου απάντησες "Δεν του χρειάζομαι. Με ενώνει μόνο η ελπίδα, όλα τα άλλα με χωρίζουν από αυτόν. Οι υπόλοιποι, μάλλον αγαπάνε τον κόσμο αυτό. Εγώ θέλω να βρω άλλους, για να φτιάξουμε τους δικούς μας".

Ό,τι κι αν επιλέξεις θα είναι σωστό και λάθος

 Μίλησε μου για κάτι που δεν έχει δύο ή περισσότερες όψεις, ασχέτως από το αν εσύ τις βλέπεις. Υπάρχουν και σίγουρα κάποιος, κάπου είναι ικανός να τις δει. 

Εξάλλου ποιος μίλησε ποτέ για αμοιβαιότητα και πίστεψε στα λόγια του; 

Ποιος έθεσε ορθολογικά κριτήρια περί σωστού και λάθους, ανεξαρτήτως της βιώσιμης, ή μη, ηθικής;

Νέα χρονιά, νέα ματιά.

  

     Σε λίγο καλείσαι να δημιουργήσεις νέους χαρακτήρες, νέες ιστορίες και εμπειρίες από την πρώτη λευκή σελίδα του νέου σου βιβλίου: 2017  Είσαι πολύ διαφορετικός από την αρχή του χρόνου. Το βλέπεις;

Δεν έχει ο πελάτης πάντα δίκιο αλλά η ευγένεια.

 Αγαπητέ πελάτη, το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο", είναι απλώς μια υποτυπώδης σχέση της συμπεριφοράς, που οφείλει να έχει ο σερβιτόρος κατά την εξυπηρέτηση των πελατών και όχι το δικαίωμα να συμπεριφέρεσαι με αγένεια -για να μην πω κάτι πολύ χειρότερο.

Ερωτεύτηκα την εικόνα του εαυτού μου στην συνύπαρξη μου μαζί σου.

     Αν κάτι ερωτεύτηκα σε εμάς, αυτό ήταν η εικόνα μου και μη βιαστείς να πεις πως είμαι εγωίστρια, γιατί πίσω από αυτήν, κρύβεσαι εσύ.Ουσιαστικά ερωτεύτηκα εσένα μέσα από εμένα και ήταν ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί.

Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει κάποιον να τον ελευθερώσει.

      Βλέπω πόλεις γεμάτες, με ανθρώπους, φώτα, κτίρια, φωνές, μουσικές, μα ψυχές άδειες, σκοτεινές, φοβισμένες, πονεμένες, δοσμένες. Βλέπω φιγούρες ξένες, αγχωμένες, παγωμένες σε δρόμους, λεωφορεία, μαγαζιά. Βλέπω ανθρώπους να μην κάνουν όνειρα, να μην έχουν επιθυμίες και να μην επιλέγουν το δρόμο τους. Περιμένουν, απλώς περιμένουν. Αυτό έμαθαν κι αυτό κάνουν. Να περιμένουν.

Χρησιμοποιείς το σεξ για ν' αποφύγεις τις σχέσεις.

  Η κρίση που χρόνια πια ζεις σου δημιουργεί ανασφάλεια, άγχος, αβεβαιότητα για κάθε είδους βήμα που πρόκειται να κάνεις. Σε έχει αλλάξει και σου προξενεί τον φόβο. Αυτή η αλλαγή επηρέασε κάθε κομμάτι του εαυτού σου, κάθε συμπεριφορά σου, κάθε προτεραιότητα σου.

Πρώτα σου λένε να είσαι ο εαυτός σου και μετά σε κρίνουν.

 Πόσες φορές σε πλήγωσαν λόγια και άνθρωποι που κάποτε υπήρξαν δικοί σου; Και πόσες περισσότερες φορές σε πείραξαν λέξεις που κάποτε ξεστόμισαν τυχαίοι; Μα σκέψου, πόσες φορές  και εσύ έκανες το ίδιο για τους γύρω σου. Ο κόσμος ήταν και θα είναι σκληρός και δεν αντέχει εύκολα τις αλήθειες, όσο κι αν τις επιζητά. 

Τα "θα 'μαι δίπλα σου" που ειπώθηκαν με λέξεις.

   Γράμματα που σχηματίζουν λέξεις. Λέξεις που οδηγούν σε προτάσεις. Προτάσεις που δημιουργούν φράσεις. Και φράσεις που πηγάζουν από ιδέες, σκέψεις, επιθυμίες και φόβους. Λόγια πολλά, λόγια σκληρά, λόγια αληθινά, λόγια κολακευτικά, λόγια ψυχής. Έκφραση συναισθημάτων, τόσο ισχυρών όσο και στιγμιαίων. Λόγια. Δεν παύουν να είναι λόγια.

Αυτό εσύ ονομάζεις "άνθρωπος";

 

 Ήξερα ότι ο άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία, διακατέχεται από ηθικές αρχές και ευγενικά συναισθήματα. Νόμιζα πως ο άνθρωπος νοιάζεται για τους άλλους και προσφέρει ό,τι έχει και μπορεί. Θεωρούσα πως ο άνθρωπος μάχεται για το δίκιο, την ισότητα και την ειρήνη. Πίστευα ότι ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να σκοτώνει, να τρομοκρατεί και να εκτελεί για οικονομικά συμφέροντα. 

Wake up & Live

  H ζωή, όσο κι αν δεν το πιστεύεις, είναι πραγματικά στα χέρια σου κι όλα είναι μέσα στο μυαλό σου. Πίστεψε σε σένα και γίνε κυρίαρχος του εαυτού σου! Μην περιμένεις από τους άλλους, μην ελπίζεις πως η ζωή θα αλλάξει και μην βασίζεσαι στα καλύτερα και στις υποσχέσεις των άλλων. Αν εσύ δεν νoιαστείς και δεν τρέξεις για το καλό σου, κανείς δεν θα το κάνει.

I fall in love with your mind

 

Σε συνάντησα τυχαία, σε γνώρισα γιατί απλά έτσι "έκατσε" και σε προσέγγισα από περιέργεια. Από τότε  ομως ηταν αυτό το κάτι που υπήρχε στην ατμοσφαιρα. Αυτό το κάτι που μου έδινε κίνητρο να θέλω να σε μάθω κι άλλο.
Κι έτσι γινόταν.

No longer Safe

  Και είπες...κατάλαβες το λάθος. Έκανες δύο βήματα και για πρώτη φορά απομακρύνθηκες απ΄αυτό. Έκανες δειλά δειλά δύο ακόμα βήματα και είσαι πιο μακρυά.Συνέχισες.Προσπάθησες να δεις το σωστό στο τέλος του δρόμου. Και το σωστό να μην είναι, σίγουρα δεν είναι το ίδιο που αφήνεις πίσω σου. Δρόμος όμως, είναι. Πολλοί δρόμοι και κίνηση και λάθη και σωστά. Εσύ κινείσαι, προχωράς, μπορείς και τρέχεις, έχεις κατανοήσει πως μπορείς να κάνεις ότι θες,μπορείς να επιλέγεις. Το σημείο που έμεινε, αυτό που είπες λάθος κι εσύ προχώρησες, ήταν το τέλος του δρόμου που σου υπέδειξαν. Τότε που δεν μπορούσες να επιλέξεις. Πρέπει να νιώθεις όμορφα που το αντιλήφθηκες προτού φτάσεις στον προορισμό τους. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι δεν έχεις πλέον προορισμό. Πόσο τρομακτικό και δύσκολο μοιάζει. Μην ξεχνάς πως σε επηρεάζει η ασφάλεια της σκλαβιάς που κληρονόμησες μαζί μ΄ένα σωρό άλλες νοητικές δυσλειτουργίες. Ευτυχώς έμαθες να ταξιδεύεις.

Ταξίδι στην σκέψη

Φοβάμαι για όλα αυτά που είναι ακόμη να έρθουν και τα λάθη που είναι να κάνω. 

Ένα αεροπλάνο απογειώνεται...

  Νιώθεις να κινείσαι και τόσα συναισθήματα αναβιώνουν μέσα σου. Αισθάνεσαι την ελευθερία αυτή όταν οι ρόδες αφήνουν την άσφαλτο.. Αιωρείσαι μέσα σε αυτή τη γυάλα συναισθημάτων και είναι το μόνο που σε κρατά από το να ελευθερωθείς ολοκληρωτικά.

Παράνομα λάθη

 

  Σου έχει τύχει ποτέ να ξεκινάς κάτι για το οποίο γνωρίζεις ότι θα φας τα μούτρα σου, αλλά παρόλα αυτά το κάνεις;